حماقت را گِل گرفتید

تقدیم به دو استاد بلند مرتبه ام زیگموند فروید و کارل گوستاو یونگ

و اکنون فروید عزیز

عظمتت به کلمه نمی آید و ترس کلمه را چه کنم از وصفت؟ کلمه گریه می کند که توانت ناتوانش کرده است. آری فروید عزیز. استقامتت این زمینی نیست و حیرت انگشت به دهان مانده. و چقدر مصمم بودی. هیچ دردی بدبخت تر از حماقت نیست. چه اهمیتی دارد که جاهلان چه بگویند؟ و تو سقراط زمانه. و به نادانی آنها داناتر از خودشان. تو کوه را در خودت چکانده ای. و ادبیات اشتباه می گوید. کوه مظهر استقامت نیست. فروید است که کوه وامدار اوست. و من هنوز باور ندارم ابر قدرتی ات را. از احمقان اصرار و از تو انکار.

استاد عزیزم! فرویدِ خوب

دینت به گردن بشر پرداختنی نیست. و سطح اندیشان هنوز هم باور ندارند. تو شاید تکه ای از خدا بودی. حواسش نبود و جدا شدی. و اینجا روی زمین. برای همین باور کردنی نیستی. تو آموختی مرا که حقیقت وجود دارد. و بودنش به هیچ رد و قبولی بسته نیست. همینی که هست. من شاگرد تو ام. و طوق بندگی ات چقدر بهم می آید. باز هم برایم از بهشت نامه بنویس. من حالم خوب است. و تو که همیشه خوب بوده ای.

و حالا یونگ دوست داشتنی

چند سطری بالاتر نزد استادت بودم. و چقدر خشنود از تو. تو خود نمادی. و اسطوره باید تو را تعبیر کند. بین تو و خرد علامت تساوی است. و خدا تو را که آفرید به خودش آفرین گفت. حالا تو مانده ای و خدا که با هم چای می خورید. و وجودت تجزیه شد در فهم. قبائل متشکل اند از عمر تو. عمر بهای دانستن است و تو اولین خریداری که بیشتر از کوپنت خریدی. تو خود کهن الگویی. حالا چه کسی تو را کشف کند؟

یونگِ مهربان٬ استاد دیرینه ام

علم تجربی را دیدم که گریه می کرد. و اقرار کرد که ظرفیتت را ندارد. و تو ثابت قدم در اینکه حقیقت بالاتر از علم است. یافته های جدیدت را با پیک الهی برایم mail  کن. و سلام برسان به آدلر. فروید ثانی! قول می دهم به تو. که برایت یونگی دیگر باشم. مواظب خرد باش. خرد نگهدار.

نویسنده: آرش رهافر

Mail:m00dy01@yahoo.com